ขณะที่หญิงสาวคนหนึ่งกำลังขัดล้างรถอย่างขะมักเขม้นลูกชายวัย 4 ขวบ ก้มลงเก็บก้อนหินขึ้นมาแล้วบรรจงขูดขีดไปบนด้านข้างของตัวรถพักใหญ่ต่อมา...เมื่อแม่ได้ยินเสียงครูดของหินก็เกิดความฉุนเฉียว โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเขากระชากมือลูกมาตีลงบนมือน้อย ๆ นับครั้งไม่ถ้วนโดยไม่ทันนึกว่าตนได้ถืออะไรอยู่ในมือ
ณ โรงพยาบาล..นิ้วลูกชายถูกตัดออก เพราะกระดูกแตกจนหมอไม่สามารถเชื่อมต่อได้ขณะที่แม่เข้ามาดูลูกในห้องลูกมองแม่ด้วยสายตาปวดร้าวแล้วถามว่า" เมื่อไร นิ้วหนูจึงจะยาวเหมือนเดิม ? "คำถามนั้น...เหมือนคมมีดกรีดลึกลงไปในหัวใจผู้เป็นแม่หล่อนรู้สึกละอายใจ รู้สึกผิดและเสียใจในการกระทำตนอย่างไม่อาจให้อภัยหล่อนจึงกลับไปที่รถเตะมันสุดแรงเกิดโดยไม่ยั้งจนเหนื่อยหอบแล้วทรุดตัวลงนั่งข้างรถอย่างเศร้าใจสายตาพลันเหลือบไปเห็นรอยขูดขีดเขาเบิกตากว้างจ้องมองคำว่า "รักแม่" น้ำใส ๆ เริ่มเอ่อ แล้วไหลอาบแก้มหล่อนเอามือปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับใจจะขาด
อารมณ์โกรธ มีโทษมหันต์ปัญหาของโลกในทุกวันนี้คือคนบางคน..รักรถ หวงรถ หรือสิ่งของอื่นยิ่งกว่ารักและห่วงใยลูกหรือ เพื่อนมนุษย์ด้วยกันจำไว้เสมอว่าสิ่งของมีไว้ให้ใช้และคนมีไว้ให้รักและ อย่าทิ้งคนที่คนรักเพราะวันที่คุณคิดจะกลับมา บางครั้งคุณอาจจะเพิ่งรู้ตัวว่ามันสายเกินไป...ให้อภัยมีไว้ใช้กับคนที่เห็น คุณค่าของคำนี้เสมอ...แต่วันหนึ่งรอเวลาแล้วมันสายไป ไม่ว่าคำไหนก็ไม่มีค่าอีกเลย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น